Kiedy można mówić, że ma się zaparcia? Za normę uznaje się wypróżnienia od 2 razy dziennie do 5–7 razy w tygodniu. Kilkudniowe odstępstwo nie jest powodem do niepokoju. Dopiero gdy w ciągu tygodnia wypróżnienie następuje rzadziej niż 3 razy, mówimy o zaparciu. Pojawia się ono, bo słabe skurcze mięśni w okrężnicy spowalniają przesuwanie się stolca, gdy zbliża się on do odbytnicy. Zaparciu zwykle towarzyszy ból brzucha i wzdęcia.
Zaparcia – przyczyną zbyt leniwe jelito
Pasaż jelitowy to czas, jaki jest potrzebny, aby zjedzony pokarm przemieścił się przez cały przewód pokarmowy. U dorosłej zdrowej osoby zwykle trwa to mniej niż 72 godziny, chociaż nie ma idealnego czasu trawienia jedzenia. To cecha indywidualna, która często nie ma związku z dietą.
Lekarze zajmujący się tym zagadnieniem zauważyli, że pasaż jelitowy u kobiet jest dłuższy niż u mężczyzn i z wiekiem jeszcze się wydłuża.
Jeżeli między jednym a drugim wypróżnieniem upływa nie więcej niż 72 godziny, wszystko jest w normie. Gdy czas się wydłuża, można mówić o spowolnionym pasażu jelitowym, który jest uznawany za patologię.
Zaparcia – częściej dotykają kobiet niż mężczyzn
Kłopoty z regularnym wypróżnianiem ma co 2. kobieta i co 4. mężczyzna. Niektórzy dopatrują się w tym poważnych schorzeń, ale zwykle sami jesteśmy sobie winni.
Nie każde zaparcie musi być powodem do niepokoju. Jeżeli jest związane z podróżą, dużym stresem, zmianą diety lub wody i trwa kilka dni, nie ma się czym martwić. Prawdziwy kłopot pojawia się, gdy wypróżnienia nie ma przez kilka tygodni.
Zaparcia – przyczyny
Najczęściej źródłem kłopotów jest nieregularne i nieprawidłowe odżywianie, zbyt mała ilość wody w pożywieniu, brak ruchu, powstrzymywanie się od wypróżnienia oraz zbyt częste stosowanie leków rozluźniających.
W zależności od przyczyny problemy z wypróżnieniem dzielimy na:
- zaparcia nawykowe– ich przyczyna tkwi w naszej psychice, nieregularnym trybie życia, codziennym porannym pośpiechu lub niechęci do korzystania z publicznych toalet;
- zaparcia czynnościowe, które są spowodowane zaburzeniami funkcji jelit. Nie jest to niebezpieczne schorzenie, ale istotnie utrudnia życie. Przyczyną jest zła dieta lub regularne przyjmowanie leków, np. silnych środków przeciwbólowych, nasercowych i stosowanych w chorobach nerek;
- zaparcia spowodowane chorobamiprzewodu pokarmowego lub anomaliami w jego budowie – często towarzyszą schorzeniom neurologicznym, niedoczynności tarczycy, chorobom przemiany materii oraz mięśni.
Zaparcia – leczenie
Lekarze twierdzą, że wojnę z zaparciami najlepiej zaczynać od najprostszych, naturalnych środków pobudzających do intensywniejszej pracy jelita, takich jak
Są bezpieczne, ale… długie stosowanie tych naturalnych środków może zaburzyć wchłanianie witamin, związków mineralnych, a także aminokwasów. Niecierpliwi sięgają po gotowe preparaty przeczyszczające.
Na początku są one bardzo skuteczne, ale ich długie stosowanie przyzwyczaja organizm do takiego wspomagania. Gdy stale się ich używa, organizm traci zdolność samodzielnego wypróżniania się. Jednak to nie koniec problemów.
Większość środków przeczyszczających zawiera substancje syntetyczne, które mogą niekorzystnie działać na przewód pokarmowy.
Kilka tabletek nie uczyni nam nic złego, ale nadużywanie takich środków może być przyczyną biegunki z przedawkowania, reakcji alergicznej, zaburzeń wchłaniania, a nawet zapalenia jelita grubego.
Zamiast środków przeczyszczających, można raz na jakiś czas sięgnąć po czopki ułatwiające wypróżnianie, które nie przechodzą przez przewód pokarmowy. Problem zaparć jest rozwiązywany w dolnym odcinku przewodu pokarmowego, w odbytnicy, dzięki czemu dochodzi do wypróżnienia fizjologicznego.
